Salam Sarvanın yeni şeirləri
MƏĞZ
Narahat olma yəni:
sevginin gözlərdən oxunuşunda buraxılan səhvlər
düzələcək bədənlərin toxunuşunda.
Narahat olma yəni:
onsuz da sevgi adamları yaxınlaşdırmır,
sadəcə, dəqiqləşdirir aradakı məsafəni.
BAMBAŞQA QADIN
Öz saçlarının ağardığına görə
buludları boyamaq istəyirsən.
Öz köynəyinin köhnəldiyinə görə
dəyişmək istəyirsən ağacların qabığını.
Alın yazın ehtimalların hamısı şəklində...
Qaydanı səhv çıxaran istisnasan sən.
Elə hey titrəyirsən: sanki
qəlbinin hər döyüntüsündən diksinirsən.
Özünlə müharibədə olduğunçün tənhasan:
axı belə döyüşlərdə cinah olmur.
Amma... amma sən hələ də gözəlsən:
gözəldə günah olmur.
Upuzun bir hüzn kimi keçirsən küçədən:
qəddinə-vücuduna heyrət.
Yaralı-yaralı çırpınan halında
bədən dilinin sükutuna heyrət.
Elə hey qapamaq istəyirsən gözünü,
amma intihar alınmır səndə:
çünki hər dəfə özünü öldürmək istəyəndə
artıq ölmüş sanırsan özünü.
XƏSTƏXANA ŞEİRİ
Əbədiyyət və Fanilik
qum saatındakı qədəhləri toqquşdurur:
bunu da içək Adəmin almadakı diş yerinə bənzəyən
dərin yaraların sağlığına.
Kimsə də düşünür:
cəhənnəmdə məni gözləyən cəzanın
günahını törətməyə çatacaqmı ömür?
AGENTİN ETİRAFI
Yol qırağındakı ağacların vətəni Qıraqdırsa...
Hətta peyin qurdunun da vətəni vardırsa...
Sadəcə düşünməlisən:
dünən sularda boğulan adamlar
dənizin dibinə çatdılarmı görəsən?
TƏRƏDDÜD
Bilmirəm nə deyim:
bilmirəm müharibələr yaşamağın məşqidi,
yoxsa ölməyin.
Və bir də tərəddüdün beləsi:
bilmirəm sənə sevgimi hansı sözlə bildirim,
verəcəyin əzabı ifadə eləsin.
DAVAMSIZLIQ
Səninlə aramızda nələr olubsa,
heç birinin davamı vacib deyildi:
cümlənin yaddan çıxan hissəsini
suflyor pıçıldamamalıydı aktyora.
Çünki yer çox dardı:
əslində, ağzınacan doldurulmuş qədəhlərimizin
bircə qurtumluq həcmi vardı.
Çünki vaxt çox dardı:
topu itirən futbolçunun macalı olmur
bu ayrılığın əzabını yaşamağa.
ÇIXILMAZLIQ
Öz yurdunun adamları içində boğulursan, boğulursan,
bir gün boğaza yığılırsan...
Qlobusu tale çarxı kimi fırladaraq
bəxtəbəxt bir ölkə seçmək istəyirsən getməyə:
hər dəfə bir okean dayanır burnunun ucunda.
ALMA
Bizə göz verəndə göz vurmuşdun.
Bizə dil verəndə dil çıxartmışdın.
Bizə əl verəndə əl eləmişdin...
Bizə istedad verəndə yasaq eləmişdin
şeirimizdəki “alma” sözünü dişləməyi.
QOŞA SUAL
İşığın da, qazın da, suyun da pul yazdığı evdə
oturub şeir yazan şair düşünürdü:
görəsən neçə işarədən anlar məni arif oxucu?
Sevdiyinə ismarış yazan oxucu düşünürdü:
görəsən niyə yazıram bu məktubu –
səbəbi necə silim yollamazdan qabaq?
Hiç yorum yok