Nəriman Həsənzadə şeirləri

 

MƏN SƏNİ SEVDİM Kİ...

Mәn sәni sevәndә yaz havasıydı,

neylәyim, taleyin gözü tökülsün.

Hәyatım әlindә quş yuvasıydı,

quran özün oldun, uçurdan özün.

Mәn sәni sevdim ki, yoldaş olasan,

hәyatın әn ağır, dar yollarnda.

Demәdim, axırda bir daş olasan,

qәdim qәbristanda, yol kәnarında.

Mәn sәni sevdim ki, yüyür, qaç, oyna,

yenә seçilmәsin әtrin bahardan.

Demәdim tәzәdәn gizlәnpaç oyna,

axşam yuxuma gir, sәhәr qaç ordan.

Yadıma nә düşür? – sәnin ad günün,

biz qoca deyirdik, dünya tәzәymiş.

İli yox, hәyatda insan ömrünün

anı da tarixi bir hadisәymiş.

1986

***

ÜRƏYİM ANANI İSTƏYİR,

QIZIM

Ürәyim ananı istәyir, qızım,

sәn yaşa dünyada qәmsiz, kәdәrsiz.

Bir sәs qulağıma döz deyir, qızım,

mәn dözdüm, yaş ötdü mәndәn xәbәrsiz.

Qaşlarım qaradı, saçlarım ağdı,

tәbiәt şәklimi çәkir yenidәn.

Hamı bu dünyada qocalacaqdı,

amma tәk qocalmaq dәrd verir hәrdәn.

“Dağlar” deyә-deyә mәn dağ aşmışam,

Hanı tale dostum, ürәkdәn gülәn?!

Dünyada yaşayıb dünyalaşmışam,

dünyayla düz gәlmir daha mәn deyәn.

Daddım acısını şirin hәyatın,

Hәlә bu acıdan doyan olmayıb.

Qızım, qardaşınla sәn olmasaydın,

– deyәrdim, dünyada anan olmayıb.

Daha yaş artdıqca sәbrim azalır,

yaş yaşdı... neylәsәn, yaş әyir, qızım.

Qadınsız – kişi dә kimsәsiz qalır,

ürәyim ananı istәyir, qızım...

1999

***

DÖZMÜR NƏRİMAN

Sәn mәni bu qәdәr gözlәtmәmişdin,

belә qoymamışdın gözümü yolda.

Bu qәdәr özünü gizlәtmәmişdin,

gizlәnpaç oynayan vaxtımızda da.

Hayana getsәn dә, dönmüşdün yenә,

qayıdıb gәlmişdin mәnsiz darıxıb.

Bu dәfә bilmirәm, nә olub sәnә,

gedibsәn, qayıtmaq yadından çıxıb.

Qalıb evimizdә palın-paltarın,

tәlәsik gedәndә kimә deyibsәn?!

Qapının ağzında başmaq tayların,

yolda ayağına bәs nә geyibsәn?!

Solub pianonun üstündә güllәr,

tәzә pәrdәlәri yandırıbdı gün.

Sәnin bişirdiyin o mürәbbәlәr

içilib qurtarıb, hardasan özün?

Bu axşam qәribә bir hiss keçirdik,

nә tez ömür ötdü, yaş әlli oldu.

Sәnin ad gününü sәnsiz keçirdik,

şәkilin yeganә tәsәlli oldu.

Şirin söhbәtindәn olmayıb doyan,

çağır qonşuları doyunca gülәk:

Mәnsiz, gördünüzmü, dözmür Nәriman...

Sәnә qurban olum,

sәn görmәdin tәk.

***

AYRILIQ

Mәn sәni hәyatda daşa dәyişdim,

torpağa dәyişdim, mәzara döndün.

Mәn öz baharımı qışa dәyişdim,

çinara dönmüşdün, hasara döndün.

Bir ana bәnd imiş bu әbәdiyyәt,

duydum buza dönәn nәfәsini dә.

Anamı әlimdәn alan tәbiәt,

gözü götürmәdi, aldı sәni dә.

Mәn bir xәcalәtdәn çıxa bilmәdim,

bu gizli dәrdimi açıq desәm dә.

Sәnә – sәnә layiq baxa bilmәdim,

sәni – sәnә layiq dәfn elәsәm dә.

Yerә söykәdilәr mәrmәr üzünü,

yalvardım dayanın, әl saxladılar.

Mәn özüm örtәrdim evdә üstünü,

burda, qәbristanda torpaqladılar.

Sәn getdin, dәyişdi hәyatın üzü,

getdi dadı-tamı, hәr şeyi getdi.

Evi bәzәrdin ki, gözәl görünsün,

evimin әn gözәl bәzәyi getdi.

Gedib dost-qohumun qәbri üstünә,

gül-çiçәk qoymuşuq ikilikdә biz.

– Mәn sәnsiz ölәrәm! –

demişdim sәnә, –

hamısı yalanmış, yaşadım sәnsiz.

Sәnә sәdaqәtdi bütün hәyatım!–

deyәrdim, baxardın gülümsәyәrәk.

Sәni qәbristanda qoyub qayıtdım,

sәdaqәt şüarım bu imiş demәk.

Bu gün qәbristanda gecikib sәhәr,

üstünә nur sәpir qızıl dan yeri.

Torpaq ot bitirәr, ağac bitirәr,

burda daş bitirir, qәbristan yeri.

Bir gözәllik itib duman içindә,

dünya imtahanmış, işlәri ovsun.

İlahi, bu qәdәr insan içindә,

bir insan tapmıram, söz demәk olsun.

Fikirli qalxıram üzüyuxarı,

nә qәdәr yaxınsan, nә qәdәr uzaq.

Tәzә ot göyәrib örtür cığırı,

itirmәk istәyir qәbrini torpaq.

Mәnsiz darıxırdın evdә hәr dәfә,

dözümsüz olmuşdu gecә-gündüzün!

Gedәndә deyirdin, tez qayıt evә,

bәs niyә qayıdıb gәlmirsәn özün?!

Bunamı deyirdin: gәlәcәk illәr?

Günlәri sayırdın nә hәsrәt ilә.

Bunamı deyirdin: dözәk birtәhәr,

gözәl günlәrimiz sonradı hәlә.

Sәni dә apardı axan ulduzlar,

dünyanın bir yaxın kimsәsi yoxmuş.

Axırı haraymış?

Bu soyuq mәzar! –

mәzarın tәzәsi, köhnәsi yoxmuş.

Gözüm yolda qalıb, qulağım sәsdә,

gedibsәn, qalmışam mәn qonaq kimi.

Sәn yerin altında, mәn yerin üstә, –

biz ayrı düşmüşük kök-budaq kimi.

Noyabr 1986

***

İÇİMDƏ

Üzümü xoş görüb, xoşbәxt deyirsәn,

ağrı içimdәdi, yara içimdә.

Dәrdimi soruşma, a dәrdin alım,

gәl axtar içimdә, ara içimdә.

Qapalı ümmandı elә bil sinә,

çalxanır, sığışmır öz hövzәsinә.

Qızıl balıq kimi üzür tәrsinә,

ürәyi salıblar tora, içimdә.

Ürәkdәn çәkirәm, ürәk acıyam,

fikir dünyasıyam, söz yamacıyam.

Özüm özüm boyda dar ağacıyam,

dara çәkilirәm, dara, içimdә.

Taleyim xeyrә yox, şәrә qol çәkir,

dәrdi ya qız çәkir, ya oğul çәkir.

Nazim fikirlidi, gözü yol çәkir,

Xatirә yanımda, Sara içimdә.