Aqşin Mahir – Şeirlər

 

"Burda payız fəslidir"

Burda payız fəslidir.

Yenə şıltaq küləklər

rəqsə dəvət eyləyir

xəzəl yarpaqlarını.

Göy üzünün günəşi

ərəb qadını kimi

çarşab altda gizlədir

sarı yanaqlarını.

Şimşəklərin səsini

lal edən bu yağışlar

ac quştək dimdikləyir

saçımın ağlarını.

Sahildə balıqçılar

gümüş bilərzik kimi

balıqların boynuna

taxır qarmaqlarını.

Sonra həmin balıqlar

ölü balıqçıların

məzarlarına göndərir

balıqqulaqlarını..

"Rəssam, sevgilimin rəsmini çəkmə"

Rəssam, sevgilimin rəsmini çəkmə.

Mənim həsrət çəkən gözlərimi çək.

O qızın ardıyca kölgələr kimi,

Sürünən bu yorğun dizlərimi çək.

Çək hər gün yol çəkən baxışlarımı,

Baxanlar hiss etsin kövrəkliyimi.

Çək gözaltımdakı qırışlarımı.

Sahildə sürüşən torpaqlar kimi.

Çək şeir yazdığım otaqda nə olar,

Önümdə ağ kağız,əlimdə qələm.

Elə çək anlasın baxan adamlar,

Mikayıl Müşfiqtək xoşbəxt deyiləm.

"Son payız gecəsi"

Dünyanın zövqünə qul olmuş biri,

Səni heç özünə arxa bilərmi ?

Məni ölüm ki, var qorxuda bilməz,

Dustaq azadlıqdan qorxa bilərmi ?

Əbədi həyata sənsən bələdçi,

Son nəfəs dirilik gətirən sudur.

İndi ölümdən çox Allaha qarşı,

Çıxdığım məqamlar məni qorxudur.

Payız gecəsinin tutqunluğunda,

Dünya gözlərimdə qəribdir,qərib.

İçirəm razılıq şirin çayını,

Allah ruhum üçün elçi göndərib.

"Atam ölməsəydi..."

Atam ölməsəydi mən nə yazardım?

Uğursuz sevgidən? Yox, inanmıram.

Ömründə itkisi olmayanların

Şair olmasına çox inanmıram.

Payızın saralan xəzəllərindən,

Yağışa söz qoşub durulacaqdım,

Mən bu təbiətin hər bir üzünə

Şeirlər yazmaqdan yorulacaqdım.

Ömrüm nağıllartək başlamasaydı,

Körpə könüllərə su tək sızardım.

Atamın aldığı qələmlər ilə

Abdulla Şaiq tək şeir yazardım.

Anam şair kimi böyütdü məni,

Yoruldum, çiynimdən çantamı aldı.

Bəlkə də şairtək böyüyüm deyə,

Allah Müşfiq yaşda atamı aldı.