Ramiz Rövşən – Dillər əzbəri şeirlər

 

İÇİNDƏN YIXILAR ADAM

Təkcə gücsüzlüyündən

yıxılmır, atam balası,

Arabir gücündən yıxılır adam.

Başını dik tutub gəzdiyi yerdə

içindən yıxılır adam.

İllər boyu neçə dərdə

dözüb dayanır,

Qəfil sevincindən yıxılır adam.

Dünya qaçır ayağının altından -

yıxılmır,

Bu dünyanın ən dəlisov atından

yıxılmır,

Amma bir kəpənəyin qanadından,

bir otun ucundan yıxılır adam.

Gülmə hər yıxılana,

atam balası, gülmə, -

Elə bilmə

bu dünyada təkcə gücsüzlüyündən

ya da ki, acından yıxılır adam...

***

DÜNYA

Mənim balam bu dünyayla oynama,

Sən cavansan dünya qoca dünyadı.

Düşmən nədir? Dost evini dost yıxar,

Bilən bilir dünya necə dünyadı…

Ömrə, günə etibar yox əzəldən,

Bir də dönüb yarpaq olmaz xəzəldən,

Beşiyindən bizə tabut düzəldən

Bələyindən kəfən tikən dünyadı.

Kim nə anlar bu zalımın işindən,

Çoxlarını keçribdi dişindən,

Möhkəm yapış papağından, başından,

Başdan papaq alıb qaçan dünyadı.

***

DARIXIR

Bu nə təhər darıxmaqdı,

Axı belə kim darıxır?!

Cibimdə əlim darıxır,

Ağzımda dilim darıxır.

Darıxır qabım-qaşığım,

Darıxır yorğan-döşəyim.

Evdə qalsam, evim-eşiyim.

Yol getsəm, yolum darıxır.

Yoluma qızlar çıxsalar,

Gülüb üzümə baxsalar,

Yaxama bir gül taxsalar,

Yaxamda gülüm darıxır.

Hara atım bu kədəri?

Yox hesabı, yox qədəri,

Görünür məndən ötəri

Hardasa ölüm darıxır.

***

NƏ VAR ALLAHDAN YUXARI?

Nə var Allahdan yuxarı?

Nə var qəbirdən aşağı?

Çəkdiyim ahdan yuxarı?

Bildiyim sirdən aşağı?

Niyə günün gündüzündə

Quşlar azır göy üzündə?

Göz yaşları quş gözündən

Tökülür dən-dən aşağı.

Demə, biz ki quş deyilik,

Allaha tanış deyilik…

Ruhum, dur, yığış, gedirik,

Sən yuxarı, mən aşağı…

***

YAĞIŞ YAĞIR,GÜN QURUDUR

Bu yerləri bu göyləri

Yağış yuyur, gün qurudur.

Bu dünyada çox şeyləri

Yağış yuyur, gün qurudur.

Gözümüzün yaşını da,

Bağrımızın başını da

Qəbrimizin daşını da

Yağış yuyur, gün qurudur.

Gələn nədi, gedən nədi?

Bələk nədi, kəfən nədi?

Bu dünya öz kefindədi

Yağış yuyur, gün qurudur.

***

ÖLMƏK

Bulud kimi ölmək

bir yaz yağışında.

Ümid kimi ölmək,

bir qız baxışında.

Bir yel qanadında

yarpaq kimi ölmək

Bir qəbir altında,

torpaq kimi ölmək.

Bir gül kimi ölmək,

bir güldan içində.

Bülbül kimi ölmək

bir hicran içində.

Bir səs kimi ölmək

bir kar qulağında.

Bir söz kimi ölmək,

bir lal dodağında.

Gündən günə ölmək,

Dönə-dönə ölmək.

Öldükcə dirilmək,

Sonra yenə ölmək...

***

ÖZÜMÜ SEVƏ BİLMİRƏM

Üzümə qırışlar düşür,

üzümü sevə bilmirəm.

Bilmirəm, bu necə dərddi;

özümü sevə bilmirəm.

Haçan batdım günaha,

kim məni qarğışladı?

Yazdığım misralardan

deyəsən dərindi daha

alnımın qırışları.

Yola saldım gedənləri,

gələnlərdən xəbər yox.

Qabaqdan bir gecə gəlir,

arxasında səhər yox.

Yatıb qaldım, qapımızdan

ömür ötdü, gün ötdü.

İndən belə bircə qız da

ağlamaz məndən ötrü

Xəbərim yox, çöldə nə var…

Deyirlər ki, payızdı.

Dünya, səndən doydum daha,

Get, acları doyuzdur!..

Hansı damdan gəlir, Allah,

o mollanın əzanı?!.

Qoyma, məni aparacaq

bu payızın xəzanı.

Neçə dondan-dona düşdüm,

bu sonuncu donumdu.

Bu üz mənim son üzümdü,

bu üz mənim sonumdu.

Son nəfəsim dodağımdan uçanda,

bu üz mənim

özgə əllə yuyulası üzümdü.

Bir il-beş il bundan sonra, haçansa,

tabutuma qoyulası üzümdü.

Bu üz mənim son üzümdü

son günümün yiyəsi.

Bu dünyadan gedən üzün

nə yaxşısı, nə pisi?!.

…Bu qırışan üzümü

sevməyə də mənə güc ver, ilahi!

Bu sifətdə, bu görkəmdə özümü

sevməyə də mənə güc ver, ilahi!

İndən belə heç kəs məni sevməsə,

yenə güc ver, özümü sevə bilim.

Ağac öz son yarpağını sevəntək

bu qırışan üzümü sevə bilim.

Ölüm nədi?

Hamının son vətəni…

Son yarpağı qoparan son küləkdi.

Bu dünyada

sevgilərin çətini

Qocalıqda özümüzü sevməkdi…

Bəs sizin üçün şairin hansı şeirləri unudulmazdır? Rəydə bizimlə bölüşün.